بالاخره راننده شدم. اونم از نوع خوبش. ديروز توي شر شر بارون با وجود پويان توي ماشين حسابي توي خيابونا چرخيدم. البته همين طوري نمي چرخيدم ها، چند تا كار مهم داشتم.
خيلي حس خوبي بهم ميده. رانندگي كردن يه كاري بود كه هميشه برام كابوس بود. يه ترسي داشتم ازش. ولي الان ديگه اون ترسه نيست. تازه خيلي هم احساس تسلط و توانايي ميكنم تو اين زمينه. الان يه دسته گل هم ميفرستم واسه خودم.
يه پازل سخت 1000 تايي خريدم چند روز پيش (نه خير زينب خانوم، خيلي هم سخته!). چند وقت بود خيلي هوس پازل كرده بودم. از اينكه مجبورت می کنه كلنجار بري براي حل يه مسئله خوشم مياد. از اينكه ذره ذره به اون تصوير درست نزديك ميشي خوشم مياد.
همین.
(منظورم خداحافظی بود٬ ولی مثل اینکه بیشتر شبیه برف پاک کن ماشین عمل میکنه 
)
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1387ساعت 11:43 توسط مونا
|
. خيلي طبيعت زيبايي داشت. البته خود محلي ها مي گفتن امسال چون بارندگي كم بوده زياد سرسبز نيست ولي بازم خيلي قشنگ بود. ما حدود سه ساعت صعود کردیم و بعدش ديگه كم كم و تفريحي برگشتيم پایین. مردم اون منطقه خيلي آدم هاي خوش اخلاقي بودند. توي ده كه رد مي شديم همه شون زن و مرد و بچه با روي خوش بهمون سلام
. و بعدش مجيد، كه تمام مدت به فكر اين بود كه به من خوش بگذره و خيلي بهم كمك مي كرد، قدر اين مهربوني و از خودگذشتگيت رو خيلي مي دونم 
.
...
